STYCZEŃ 2009 r.
Polskie szkolnictwo wyższe – antidotum na problemy rynku pracy czy kuźnia bezrobotnych?
Tadeusz POMIANEK, Andrzej ROZMUS

Przełamany po roku 1990 monopol Państwa w zakresie kształcenia na poziomie wyż-szym zaowocował burzliwym rozwojem szkolnictwa wyższego, głównie niepublicznego, oraz zupełnie innym sposobem patrzenia na wiedzę. Ten inny sposób definiowania wiedzy ma zresztą szerszy kontekst.

Jak pisze P. Drucker: "Celem nauki dla Sokratesa była samowiedza i samodoskonalenie. Rezultaty posiadania wiedzy były wewnętrzne. Dla jego przeciwnika Protagorasa, rezultatem posiadania wiedzy była umiejętność dobierania argumentów i dobre ich zaprezentowanie.(…) Średniowieczne trivium, system edukacyjny trwający do dnia dzi-siejszego, składa się na tak zwane ogólne wykształcenie, obejmujące gramatykę, logikę i retorykę - to jest narzędzia potrzebne do decydowania, co powiedzieć i jak to powiedzieć. (…) Wiedza współczesna sprawdza się w działaniu. Obecnie wiedza to efektywne wykorzystanie informacji w działaniu, to informacja skoncentrowana na wynikach. Wyniki są zewnętrzne wobec jednostki, są w społeczeństwie i gospodarce lub też w rozwijaniu samej wiedzy" .

Tak więc można powiedzieć, że dzisiejszy stan szkolnictwa jest swoistą próbą odpo-wiedzi na potrzeby natury tak społecznej, jak i gospodarczej, na potrzeby cywilizacyjne. Na-zwy uczelni niepublicznych składające się z takich wyrazów jak: zarządzanie, marketing czy informatyka podkreślają często współczesną wagę takich dziedzin jak właśnie zarządzanie, marketing czy wreszcie informatyka. Wysoka specjalizacji wiedzy współczesnej i efektywność tego stanu rzeczy jest tematem odrębnym, jednak niezaprzeczalnym wydaje się być obecny stan przejścia od jednego rodzaju wiedzy do całego bogactwa jej dyscyplin. Jak to zjawisko wpływa na szanse zawodowe absolwentów szkół wyższych – na to pytanie spróbują znaleźć odpowiedź autorzy niniejszego opracowania.

Pełny tekst opracowania - wersja PDF

POWRÓT DO NOWOŚCI